شعر فارسی آیات غمزه

در دوره ی شاه جز یکی شاه نبود

محمد سلمانی — Mon, 20 May 2019 19:29:00 GMT

در دوره ی شاه جز یکی شاه نبود
آن هم که ز درد خلق آگاه نبود

اما خودمانیم که در دوره ی شاه
بود این همه برج ساز؟ والله نبود

پیرها آن روز حرمت داشتند

محمد سلمانی — Sat, 30 Mar 2019 13:22:00 GMT

بچه ها امروز روز عید ماست
لحظه های بازدید و دید ماست

پیش از این هر روز روز عید بود
زندگی سرشار از امید بود

عید و فروردین خوبی داشتیم
پیش از این آیین خوبی داشتیم

زندگی آغاز می شد با سلام
اخم هایش باز می شد با سلام

گوش ها گلبانگ بلبل می شنید
هر کسی گل گفته و گل می شنید

شاعران از نان و گُل دم می زدند
حرف های تلخ را کم می زدند

حرف ها آن روز تکراری نبود
شعرها اینقدر بازاری نبود

چشم ها پیمانه های راز بود
آسمان ها فرصت پرواز بود

قلب ها آن روز دور از هم نبود
دست ها اینقدر نامحرم نبود

مردمان پندار نیکی داشتند
عشق را کوچک نمی پنداشتند

هر کسی یار خودش را دوست داشت
سایه دیوارِ خودش را دوست داشت

می شد احساسات را غربال کرد
با کبوتر نامه ای ارسال کرد

شهرهای آشتی دروازه داشت
جارچی هر روز حرفی تازه داشت

خانه با گرمای کرسی گرم بود
کوچه با احوالپرسی گرم بود

آب جاری بود از بالای کوه
روشنی می ریخت از سیمای کوه

آب با آیینه هم فرهنگ بود
آسمان دریای آبی رنگ بود

ماه پشت ابر پنهان بود ؟ نه
روشنی محکوم کتمان بود ؟ نه

ماه در نوروز شکل داس بود
آسمان آغوشی از احساس بود

همت خورشید را فانوس داشت
کوزه استعداد اقیانوس داشت

دست روی دست معنایی نداشت
کوچۀ بن بست معنایی نداشت

پیرها آن روز حرمت داشتند
مردهای ایل غیرت داشتند

مرد بر پیمان خود پابند بود
تار موئی آیۀ سوگند بود

دامن زن جان پناه مرد بود
شانه هایش تکیه گاه مرد بود

زن شریک درد خود را می شناخت
سرفه های مرد خود را می شناخت

مرد از دیدار زن خرسند بود
بهترین سوغاتیش لبخند بود

سرزمین ما زمانی بچه ها
سرزمینی بود خیلی با صفا

ابتدا و انتهایش این نبود
نقشۀ جغرافیایش این نبود

.........................
از صفحه اینستاگرام شاعر:
https://www.instagram.com/mohammadsalmani1/p/BvPlMIZp3PX/?utm_source=ig_share_sheet&igshid=cqu5tawpp84j

تاريخ مي رود که سرافکنده تر شود

محمد سلمانی — Wed, 29 Jul 2015 11:49:00 GMT

در کوفه ي تهي شده از اعتمادها

کم کم زياد مي شود ابن زيادها

انسان و آيه هاي کرامت يکي يکي

از ياد مي برند همان سان که يادها

آن گاه دسته دسته ي نامردمان شهر

هر بار مي وزند به سمتي که بادها

تعطيل مي شوند به تدريج حجره ها

تشکيل مي شوند به سرعت ستادها

وقتي زمان به نقطه ي تقسيم مي رسد

مي رويد از عميق زمين کوفه زادها

تاريخ مي رود که سرافکنده تر شود

هربار از تداعي اين رويدادها

تا اين غزل اجازه ي خواندن به من دهد

ناچارم استفاده کنم از نمادها

مجبور مي شوم بنويسم که عاقبت

سهراب کشته مي شود اما شغادها؟!

مثل ماهي ها که مي سازند با تنگ بلور

محمد سلمانی — Sun, 14 Jun 2015 05:43:00 GMT

مي شود در جاده ي گم گشته راهي بي عبور

باز هم پيراهني را يافت با چشمان کور

تو همان نوري که از آغاز راهت روشن است

من همين تاريکيِ محضم که محتاجم به نور

تو چناني آن چنان و من چنينم اين چنين

داستان ما دو تا حکم سليمان است و مور

تا تو باشي حکم فرما تا تو باشي حکم ران

زير بار هرچه خواهم رفت حتي حرف زور

جذبه اي داري که عيسي را کشد تا جُلجُتا

جلوه اي داري که موسي را بيندازد به طور

گر بخواهي بشکني بي گفتگو خواهد شکست

خواه کوهي باوقار و خواه مردي با غرور

بي تو خواهم ساخت با سقفي که نامش غربت است

مثل ماهي ها که مي سازند با تنگ بلور

چيستي؟ خوابي؟ خيالي؟ آرزويي؟ خلسه اي؟

يا همان شعري که بردم آرزويش را به گور

چه قَدَر مي شود قرار گذاشت

محمد سلمانی — Fri, 19 Sep 2014 02:28:00 GMT

چه قَدَر مي شود قرار گذاشت

چشم ها را به انتظار گذاشت

در دياري که درد ياري نيست

پا نبايد در آن ديار گذاشت

کاش مي شد به جاي اسب و تفنگ

مهرباني به يادگار گذاشت

مي شود مي شود فقط با تو

دست در دست روزگار گذاشت

مي شود فصل هاي تازه گشود

نام هر فصل را بهار گذاشت

تو اگر در کنار من باشي

همه را مي شود کنار گذاشت

خانه نزديک درياچه خوب است

محمد سلمانی — Sun, 15 Jun 2014 06:10:00 GMT

خانه نزديک درياچه خوب است

بي کران را تماشا چه خوب است

گفتگو با دو آبي دو دريا

با اشارات و ايما چه خوب است

خشت را از بنا کج نهادن

کجروي تا ثريا چه خوبست

سيب خوردن ولي مثل آدم

با ولع بي محابا چه خوبست

در بهشت رهايي نهادن

سر به زانوي حوّا چه خوبست

ندانستي نمي شد با عروسک ها عروسي کرد

محمد سلمانی — Tue, 10 Jun 2014 05:47:00 GMT

اتاقي بود و تختي بود و بازي با عروسک بود

تو از آغاز دنيايت همين اندازه کوچک بود

تو معناي پريدن تا کجاها را ندانستي

تمام درکت از پرواز اوج بادبادک بود

در آن سو هفت شهر عشق را عطار مي گرديد

در اين سو بين رفتن تا نرفتن پا به پا شک بود

ندانستي نمي شد با عروسک ها عروسي کرد

که از آغاز اين تصميم امري نامبارک بود

نصيحت با تو؟! اما نه! خودم را خسته مي کردم

نمي شد بيش از اين دريافت با ذهني که کودک بود

پشيماني، پشيماني، پشيماني، پشيماني

و پايان همان روزي که مي گفتند اينک بود

خوبي کن آن قَدَر که بدي ديده اي ز ما

محمد سلمانی — Mon, 09 Jun 2014 17:56:00 GMT

هر حرف از دلت بشکوفد غزل شود

هر خنده از لبت بتراود عسل شود

يک لحظه عاشقانه به هستي نگاه کن

تا رنگ هر چه هست به آبي بدل شود

بگذار در مباحث تفسير چشم تو

بين مفسران معاصر جدل شود

در گوش اين زمانه بخوان رمز عشق را

بگذار تا مسائل بغرنج حل شود

خوبي کن آن قَدَر که بدي ديده اي ز ما

تا هر عمل مساوي عکس العمل شود

شعري براي گرمي آغوش من بخوان

تا لذت حضور تو ضرب المثل شود

دوستان ديديم مي سازند ما هم ساختيم

محمد سلمانی — Mon, 09 Jun 2014 17:35:00 GMT

با نبايدها و بايدهات کم کم ساختيم

دوستان ديديم مي سازند ما هم ساختيم

زاهدا ما فارغ از رنج قناعت نيستيم

تا که فهميديم شادي نيست با غم ساختيم

خون دل خورديم با انگورها و خمره ها

عاقبت اسباب شادي را فراهم ساختيم

محتسب مي خورد و در ميخانه خم ها را شکست

ما ولي خود را به حفظ باده ملزم ساختيم

اهل مسجد نيستيم اما در اين ميخانه ها

کي کمينگاهي براي ابن ملجم ساختيم؟

زندگي با ما چه کرد اي زاهد غافل مگر؟

او دمادم سوخت ما را ما دمادم ساختيم

با مي و معشوق و رقص شعله و قدري گناه

ما بهشت ديگري را در جهنم ساختيم

شايد همين گرمابه نام ديگرش فين است

محمد سلمانی — Mon, 09 Jun 2014 17:35:00 GMT

وقتي تو غمگيني تمام شهر غمگين است

اشک تو مي گريانَدَم اشکت خبرچين است

وقتي تو غمگيني، تو غمگيني، تو غمگيني

حس مي کنم کوه غمي در حال تکوين است

در پشت مژگان تو سيل اشک مي بينم؟

يا اينکه درياي خروشان پشت پرچين است؟

از هرکه حرفي بشنود بي وقفه مي گريد

اين خصلت چشمان زيباي دهن بين است

اما عزيز من، عزيز من، عزيز من

دنياي من دنياي کشکول و تبرزين است

فرقي ندارد تيشه بارد بر سرش يا سنگ

اين را سري داند که در سوداي شيرين است

هرجا که آبي گرم شد تن را نبايد شست

شايد همين گرمابه نام ديگرش فين است

اين جا اگر فردي نمازش را فرادا خواند

شيخي برآشوبد که اين ديوانه بي دين است

تو هي دعا خواندي و من هي سر تکان دادم

گاهي تکان سر فقط معنايش آمين است

بريد حکم جدا بودن مرا از خويش

محمد سلمانی — Mon, 09 Jun 2014 16:47:00 GMT

گذشت از من و حتي به من سلام نکرد

نگاه کرد و مرا ديد و اعتنام نکرد

گذشته هاي عزيز مرا به سخره گرفت

و حفظ شأن مرا پيش خاص و عام نکرد

درخت و آينه و آب شاهدند که او

به نام هاي قسم خورده احترام نکرد

نپرس اين که بدي کرد؟ نا رفيقي کرد؟

بپرس اين که از اين کارها کدام نکرد؟

بريد حکم جدا بودن مرا از خويش

در اين محاکمه تفهيم اتهام نکرد

چقدر بد شده دنیا چقدر بد شده ایم

محمد سلمانی — Thu, 22 May 2014 06:20:00 GMT

چقدر بد شده دنیا چقدر بد شده ایم

به جای گرمی آغوش، دست رد شده ایم

تو از من آن همه دور و من از تو این همه دور

شبیه آن چه که بیگانه می شود شده ایم

میان پیله ی احساسمان تفاهم نیست

که در منیّت خود حبس تا ابد شده ایم

من و تو میوه ی یک شاخه ایم و یک ریشه

جدا جدا شده ایم و سبد سبد شده ا یم

چقدر عیب نما و چقدر عیب شمار

شبیه آینه های تمام قد شده ایم

فال بر چهره اش مهر غم زد گریه آرایشش را به هم زد

محمد سلمانی — Wed, 21 May 2014 04:53:00 GMT

خواست تقدیر کمرنگ خود را از تهیگاه فنجان بفهمد

فال حافظ نشد فال قهوه؛ این نفهمید اگر آن بفهمد

از زوایای تاریک فنجان پی به حال پریشان خود برد

عاقبت فال خود را توانست از خطوط پریشان بفهمد

رد پای زنی نامبارک خط تاریک فنجان او بود

نقش مهمان ناخوانده اش را می شد از خط پایان بفهمد

بغض خود را به تلخی فرو برد گریه اما امانش نمی داد

هم نمی خواست باران ببارد هم نمی خواست مهمان بفهمد

پا شد از خانه بیرون زد آن شب در هوای مه آلود تهران

آمد آهسته آهسته بیرون بی که حتی نگهبان بفهمد

گریه و کوچه و فال قهوه پیش چشمان او صف کشیدند

هر که می دید از پشت پلکش درد را می شد آسان بفهمد

فال بر چهره اش مهر غم زد گریه آرایشش را به هم زد

کوچه پیچید و او را قدم زد مرد کو تا که پیمان بفهمد؟

آخرین حرف خود را به تلخی راه می رفت و تکرار می کرد

کاش یک صفحه شبلی بخواند کاش یک ذره عرفان بفهمد

عشق پرواز بلندی است مرا پر بدهید

محمد سلمانی — Mon, 29 Apr 2013 12:37:00 GMT

عشق پرواز بلندی است مرا پر بدهید
به من اندیشه ی از مرز فراتر بدهید

من به دنبال دل گمشده ای می گردم
یک پریدن به من از بال کبوتر بدهید

تا درختان جوان راه من را سد نکنند
برگ سبزی به من از فصل صنوبر بدهید

یادتان باشد اگر کار به تقسیم کشید
باغ جولان مرا بی در و پیکر بدهید

آتش از سینه ی آن سرو جوان بردارید
شعله اش را به درختان تناور بدهید

تا که یک نسل به یک اصل خیانت نکند
به گلو فرصت فریاد ابوذر بدهید

عشق اگر خواست، نصیحت به شما گوش کنید
تن برازنده او نیست به او سر بدهید

دفتر شعر جنون بار مرا پاره کنید
یا به یک شاعر دیوانه ی دیگر بدهید

بی تو بودن را تمام شهر با من گریه کرد ...

محمد سلمانی — Sat, 20 Apr 2013 12:27:00 GMT

بی تو بودن را تمام شهر با من گریه کرد
دوست با من هم صدا نالید دشمن گریه کرد

جای جای بی تو بودن را در آن تنگ غروب
آسمانی ابر با بغضی سترون گریه کرد

با هزاران آرزو یک مرد مردی پر غرور
مثل یک آلاله در فصل شکفتن گریه کرد

این خبر وقتی که در دنیای گل ها پخش شد
نسترن در گوشه ای افسرد لادن گریه کرد

وسعت تنهایی ام را در شبستان غزل

شاعری با فاعلاتن فاعلاتن گریه کرد

گریه یعنی انفجار بغض یعنی درد عشق
بارها این درد را در چاه بیژن گریه کرد

یک زمان حتی تو هم در مرگ من خواهی گریست
مثل سهرابی که در سوگش تهمتن گریه کرد

زیر پای هر درخت، یک تبر گذاشتیم ...

محمد سلمانی — Sun, 24 Feb 2013 19:00:00 GMT

زیر پای هر درخت، یک تبر گذاشتیم
هرچه بیشتر شدند، بیشتر گذاشتیم

تا نیفتد از قلم، هیچ یک در این میان
روی ساقه هایشان ضربدر گذاشتیم

از برای احتیاط، احتیاط بیشتر
بین هر چهار سرو، یک نفر گذاشتیم

جابه جا گماردیم چشم های خیره را
تا تلاش سرو را بی ثمر گذاشتیم

کارمان تمام شد، باغ قتل عام شد
صاحبان باغ را پشت در گذاشتیم

سوختیم و ریختیم، عاقبت گریختیم
باغ گر گرفته را شعله ور گذاشتیم

روز اول بهار سفره ای گشوده شد
جای هفت سین مان، هفت سر گذاشتیم

در بیان شاعری حرف اعتراض بود
هی نگو «چرا نگفت»، ما مگر گذاشتیم؟

این سوال دختر کوچکم «بنفشه» بود:
چندمین بهار را پشت سر گذاشتیم؟

باور کنید پاسخ آیینه سنگ نیست ...

محمد سلمانی — Sun, 16 Dec 2012 16:33:00 GMT

بی حرمتی به ساحت خوبان قشنگ نیست
باور کنید پاسخ آیینه سنگ نیست

سوگند می خورم به مرام پرندگان
در عرف ما، سزای پریدن تفنگ نیست

با برگ گل نوشته به دیوار باغ ما
وقتی بیا که حوصله غنچه تنگ نیست

در کارگاهِ رنگرزانِ دیار ما
رنگی برای پوشش آثار ننگ نیست

از بردگی مقام بلالی گرفته اند
در مکتبی که عزت انسان به رنگ نیست

دارد بهار می گذرد با شتاب عمر
فکری کنید فرصت پلکی درنگ نیست

وقتی که عاشقانه بنوشی پیاله را
فرقی میان طعم شراب و شرنگ نیست

تنها یکی به قله تاریخ می رسد
هر مرد پاشکسته که تیمور لنگ نیست